"Εγώ την προίκα μου την έκανα δυο χαρτιά" ...αυτό απαντάω όταν μεταξύ φίλων γίνεται χαζο-κουβέντα για γάμους και προικόα. Και μπορεί να γελάμε όταν τα λέμε μεταξύ μας αλλά, αν σκεφτείς ότι στην πραγματικότητα ισχύει, ίσως δεν είναι και τόσο αστείο. Μια προίκα - δυο χαρτιά ...πολλές φορές ίσως και δυο και τρεις προίκες να γίνανε ένα χαρτί. Το χαρτί ...όλοι το λέμε, ίσως δίνοντάς του την αξία που του πρέπει
Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν έμαθα την προέλευση αυτής της φράσης και ούτε την πολύ-καταλαβαίνω. Γιατί όταν δείχνω με το χέρι πόσο μεγάλο είναι το αργίτικο που πήρα από τη λαϊκή να πρέπει να διευκρινίσω αυτό το συμπάθιο; Λες και τα μεγέθη αναφέρονται μόνο σε ένα πράμα ...αλλά κι έτσι να ‘ναι, με θαυμασμό θα ‘πρέπε να λέμε όχι με το συμπάθιο!
Χριστούγεννα ήρθαν, Χριστούγεννα πέρασαν, μια δεκαετία έφυγε, μια άλλη από το μέλλον ήρθε. Κι εδώ μέσα νυχτερίδες κι αράχνες γλυκιά μου ...αλλά κάτι η έλλειψη έμπνευσης, κάτι το πήξιμο του Δεκεμβρίου, αραχνιάσαμε. Θα ξε-αραχνιάσουμε όμως, με κάτι όχι πολύ εμπνευσμένο απλά έτσι για το καλό της νέας χρονιάς και το ξεσκόνισμα.
Κυρία Τένια μου*, θα στο πω το ψυχολογικό μου σήμερα. Έχω ένα θέμα με την ισορροπία. Δηλαδή αλήθεια, καμιά φορά νομίζω πως μπατάρω όταν ένα πράμα στη ζωή μου είναι περισσότερο. Λες και φοράω κακοφτιαγμένα τακούνια, σαν το κουρτινόξυλο στο σαλόνι μου που γέρνει ένα εκατοστό προς τα αριστερά (άτιμε Νίκο, τζάμπα τα ούπα που χάλασες!)
Τις τελευταίες ημέρες και με διάφορες αφορμές, θυμήθηκα ανθρώπους, μέρη, πράγματα που πάνε πολλά χρόνια πίσω. Όχι νταουνιάρικα αλλά χαρούμενα. Μια συζήτηση στο twitter, μου θύμησε τα Εξάρχεια, την Κυριακή, την Ξανθή, τον Βασίλη και το γιο του, τον καυστήρα που είχε βαφτιστεί "willy" (ήταν όντως μαύρος και σίγουρα ήταν θερμαστής), το πολύχρωμο σπίτι της Κυριακής, την τηλεόραση που είχε γίνει γλάστρα, τη στάση λεωφορείου μέσα στο "σαλόνι" ... Κι επειδή το μυαλό ποτέ δεν στέκει σε ένα πράμα αλλά παίζει τούμπες και πάει όπου αυτό θέλει, θυμήθηκα την κουζίνα στη Λάρισα, το Γκαζολίν και τα καμένα τοστ ...Ασύνδετα; Νομίζεις!
Κατηγορώ την κακούργα κοινωνία για πολλά πράγματα κι ας μην είμαι η Μήτσι Κωνσταντάρα. Κυρίως την κατηγορώ για τα χιλιάδες "πρότυπα" που για εκατονταετίες μας περνάει μέσα από μανάδες, θειες, γυαλιστερά εξώφυλλα και χολιγουντιανά σενάρια. Θα μου πεις δεν φταίει η κακούργα η κοινωνία αλλά η κακούργα η αγορά αλλά τέλωσπάντων, κάπως έτσι. Γιατί τα βάζω σήμερα με την κοινωνία και τις μανάδες "μεσάζοντες"; Το θέμα μου είναι ένα - τα παπούτσια
katerina mitchell
Το προφίλ μου
A proud phaistonian on earth, an X-Cat in the universe
| Φεβρουάριος 2010 | ||||||
| Κ | Δ | Τ | Τ | Π | Π | Σ |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | ||||||