A cat trapped in the www

Αυτό που θα σου αποκαλύψω φίλε αναγνώστα μπορεί να σε σοκάρει βαθιά. Αλλά δε θα στο πω με τρόπο, θα στο δώσω μπαμ και κάτω - κατακούτελα.

Οι γονείς σου δεν ήταν πάντα γονείς σου.

Οι γονείς σου δεν είναι μόνο γονείς σου.

Πριν πας να ζητήσεις τα ρέστα από τη μάνα σου και να μαζέψεις γενετικό υλικό για τεστ dna, κάτσε και σκέψου.

Οι άνθρωποι που σε έφεραν στον κόσμο, υπήρχαν πριν από αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός.

Ας πούμε σε έκαναν στα 30 τους. 30 χρόνια πριν εμφανιστείς εσύ (άντε να σου πω 30 χρόνια και 9 μήνες) ζούσαν τη ζωή τους χωρίς εσένα.

Είχαν φίλους, σχέσεις, δουλειές, σπουδές, εμπειρίες. Υπήρξαν οι δυο τους ερωτευμένοι, έβγαιναν βόλτες χεράκι-χεράκι, έκαναν παθιασμένο sex, μαλώνανε και έκαναν ο ένας στον άλλον σκηνές ζήλιας, πήγαιναν ταξίδια, χτυπιόντουσαν σε συναυλίες και σπάγανε πιάτα σε ξενυχτάδικα.

Γιατί οι γονείς σου δεν ήταν πάντα γονείς σου. Η μάνα και ο πατέρας σου πριν έρθεις εσύ στον κόσμο ήταν άνθρωποι, προσωπικότητες. Μετά ήρθες εσύ και έγιναν πρώτα ΓΟΝΕΙΣ και μετά όλα τ' άλλα. Ακόμα και να συνέχισαν να κάνουν κάποια από τα παραπάνω (αποκλείω το όλα), αν διατήρησαν πράγματα από την προ του ερχομού σου ζωή τους, να είσαι σίγουρος ότι τα έκαναν πάντα έχοντας στο μυαλό τους εσένα.

Αν έφαγες, ήπιες, κοιμήθηκες, τα 'κανες, διάβασες, έβηξες, πέρασες το μάθημα, έχεις λεφτά, γύρισες σπίτι το βράδυ, οδηγείς προσεκτικά, είσαι χαρούμενος, βρήκες δουλειά, περνάς καλά με τους φίλους σου, κάνεις ασφαλές sex ...Γιατί από τη στιγμή που ήρθες εσύ, έγιναν γονείς και έκτοτε παραμένουν πάντα και κυρίως οι γονείς σου.

Θα σου ζητήσω μια χάρη. Κάτσε μίλα τους. Ζήτησε να δεις φωτογραφίες από όταν ήταν νέοι και ερωτευμένοι, από όταν ήταν φοιτητές και πήγαιναν να πετάξουν αετό με τους φίλους τους. Πήγαινε μαζί τους για φαγητό και ζήτησέ τους να σου πουν πως γνωρίστηκαν, πως έκανε ο πατέρας πρόταση γάμου στη μάνα, ποιο ήταν το αγαπημένο τους σινεμά.

Φτιάξε τους ένα καφέ το απόγευμα και χωμένος στον καναπέ κάτσε να σου πουν ιστορίες από τη ζωή τους πριν να έρθεις εσύ στον κόσμο. Μην τους αφήσεις να αλλάξουν τη συζήτηση και να μιλήσετε πάλι για τη δουλειά σου, το σπίτι σου, το γάμο σου και το ταξίδι που πήγες στη Γαλλία. Ανάγκασέ τους να σου μιλήσουν για εκείνους και σιγά-σιγά θα ξεδιπλώσουν μόνοι τους μια ολόκληρη ζωή, μια ζωή χωρίς εσένα, μια ζωή πριν από εσένα.

Γιατί οι γονείς σου δεν ήταν πάντα γονείς σου. Και είναι άδικο να τους βλέπεις μόνο ως γονείς σου και όχι ως προσωπικότητες.

Κι αν είσαι γονιός, μικρότερος ή μεγαλύτερος, κάνε τη χάρη στα παιδιά σου να τους δείχνεις ότι δεν είσαι μόνο γονιός τους, αλλά και κάτι άλλο, πέρα από αυτό. Θα το χαρούν πολύ, και μεγαλώνοντας θα το εκτιμήσουν ακόμα περισσότερο.

Permalink | Σχόλια

Tags: ramblings , parents , γονεις

Δουλεύω στο Internet για το Internet. Πέρα από αυτό, αγαπώ το Internet γι αυτό που είναι, αυτό που μπορεί να κάνει, αυτά που μπορεί να προσφέρει. Το αγαπώ τόσο που το επέλεξα να είναι η δουλειά μου.

Δεν ξέρω αν ο πατερούλης (όχι ο Μαρξ αλλά ο άλλος, ο δικός μας ο internet-ικός) είναι πολύ χαρούμενος βλέποντας τα site μας πνιγμένα στα banners ή βλέποντας τον κόσμο να ασχολείται μονομερώς με τα social απαυτά αλλά σκέφτομαι ότι ίσως δεν τον νοιάζει και πολύ αν μαζί μ αυτά (ή παρόλ' αυτά) βλέπει κι άλλα, πιο όμορφα, πιο ουσιαστικά.

Και είναι πολλά αυτά τα όμορφα και τα ουσιαστικά. Πραγματικά είναι πολλά. Είναι σχολειά που μαθαίνουν μέσα από διαδικασίες που προσφέρει το web, είναι παιδιά που εκεί που παίζουν xbox και μιλάνε στην webcam τους, τους σκάει μια ιδέα και φτιάχνουν ένα πετυχημένο startup, είναι άνθρωποι που μοιράζονται το ταλέντο τους και φτιάχνουν ομαδικά έργα τέχνης που διαθέτουν ελεύθερα στο web...είναι πολλά τα καλά αλήθεια.

Κι έτσι επειδή το αγαπώ το web, πολλές φορές σκέφτομαι κι άλλα πράγματα που θα ήθελα να μπορούν να γίνονται μέσα σε αυτό.

Εκεί που διαβάζω ένα άρθρο και βλέπω ένα ορθογραφικό/συντακτικό λάθος, πόσο θα ήθελα να υπήρχε ανοιχτή πρόσβαση στα cms του κόσμου και να το διορθώσω. Και να μην μου πει κανείς ευχαριστώ ή μπράβο, απλά να το διορθώσω. Θα μου πεις, κοπελιά είσαι υστερικιά, αλλά δεν είναι κρίμα να χαλάει η "βιτρίνα" με κάτι που ξέφυγε του συντάκτη ενώ μπορεί κάποιος να το διορθώσει τάκα-τάκα;

Και θα σου εξομολογηθώ κάτι. Πολλές φορές όταν βλέπω κάτι τέτοιο, ένα μικρό λαθάκι σε κάτι που διαβάζω, πατάω ενστικτωδώς συγκεκριμένα shortcuts που χρησιμοποιούμε στη δική μου δουλειά προκειμένου να διορθώσω αυτό που βλέπω.

Σκέφτομαι επίσης ένα web που το feedback δίνεται ελεύθερα, απλόχερα και ειλικρινώς. Που δεν κάνουμε Blog posts και twits για να καρφώσουμε, χαιρέκακα μερικές φορές, το X ή το Y site για το λάθος του αλλά αντίθετα συμμετέχουμε σε ανοιχτές διαδικασίες που ορίζει το κάθε site/εταιρία και το βοηθάμε να γίνει καλύτερο.

Χωρίς να κρατάμε τη "λύση" για δικό μας όφελος, χωρίς να θέλουμε να τον θάψουμε ή να φανούμε εξυπνότεροι/ικανότεροι, απλά για να βοηθήσουμε κάποιον ως τρίτοι-πιο ψύχραιμοι-λιγότερο "καμμένοι" από το άγχος ενός Project, με μια ιδέα ή μια παρατήρηση.

Θα μου πεις και πάλι ότι όλο αυτό είναι δουλειά, ότι δεν είναι χόμπι, ότι από αυτό βγάζει κόσμος λεφτά και ζει και δεν μπορεί να είναι όλα τόσο ανοιχτά και αλτρουιστικά, αλλά δεν ξέρω ...θα το ήθελα πολύ να ήταν έτσι, λίγο πιο hippie.

Έτσι κι αλλιώς, όλα είναι καλύτερα με λίγη βοήθεια από τους φίλους :)

Permalink | Σχόλια

Tags: ramblings , internet

Στην οικογένειά μου, το βρακί είναι πολύ σημαντικό πράμα. Δηλαδή πρέπει να είναι σημαντικό. Δεν εξηγείται αλλιώς που όλες οι συμβουλές σε περιπτώσεις σεισμού - λιμού - καταποντισμού συνδέονται με το βρακί.

Η γιαγιά μου πάντα έλεγε "μη σε βρει κόρη μου το κακό με παλιό βρακί" (κακό=το όποιο κακό). Να πέσεις στο δρόμο για παράδειγμα να σπάσεις το ποδάρι σου να πρέπει να σε πάνε να βάλεις γύψο και να φοράς βρακί με τρύπα, ή με ξεχειλωμένο λάστιχο. Αυτό συνιστούσε μέγιστη καταστροφή για τη γιαγιά μου - όχι καλέ γιατί θα έβαζες το ποδάρι σου στο γύψο, αλλά γιατί θα σε έβλεπε ο γιατρός με το ξεχειλωμένο βρακί.

Και βλέποντας τη γιαγιά μου τη μοδίστρα όταν ήμουν μικρή να αγοράζει χιονάτα βρακιά και να κάθεται να τους κεντάει δαντέλες (μερακλού η γιαγιά, μικρασιάτισσα γαρ), σε συνδυασμό με το παραπάνω ρητό, από πολύ μικρή υπέθεσα πως το βρακί είναι κάτι σημαντικό, ενδεικτικό της καλοζωίας, της περιποίησης, του status βρε αδερφέ.

Η μάνα από την άλλη συνδυάζει το βρακί με το σεισμό. Από παιδάκι μου φωνάζει να κοιμάμαι με πιτζάμες το βράδυ γιατί άμα κάνει σεισμό λέει κι εγώ είμαι με το βρακί ή θα αναγκαστώ να πεταχτώ στο δρόμο με το βρακί (άρα και θα γίνουμε ρεντίκωλο) ή θα αναγκαστώ να ψάξω ρούχο να ντυθώ (άρα και θα μου 'ρθει το ταβάνι στο κεφάλι).

Και σήμερα που έκανε σεισμό, στο τηλέφωνο πάλι το ίδιο μου είπε η καλή μανούλα ...οπότε για μια ακόμα φορά επιβεβαιώθηκε η σκέψη μου ότι το βρακί είναι πολύ σημαντικό πράμα.

Κι αν όπως λένε, τον άντρα δεν τον νοιάζει τι βρακί φοράω, την καταστροφή, τον γιατρό και τον γείτονα, μάλλον τονε νοιάζει.

Permalink | Σχόλια

Tags: σεισμός-λιμός-καταποντισμός , γιαγια , βρακί

Παίζουμε το "πως είναι η Home screen του iPhone σου;" [σας μυρίζει καμμένο; :)]

E voila η δική μου iPhone (3gs) home screen

Ο Στέλιος στο Μάρκο, ο Μάρκος στο Γιώργο, ο Γιώργος σε εμένα, κι εγώ στη Sugarenia [Κανόνισε να σπάσεις το chain των καμμένων!]

Permalink | Σχόλια

Tags: home screen , iphone 3gs

Στο σπίτι μας δεν είχαμε ποτέ δωμάτιο-γραφείο. Είχαμε πάντα έπιπλα-γραφεία (καθότι σπίτι με τρία παιδιά που για κάποια χρόνια πήγαιναν ταυτόχρονα σχολείο) αλλά δωμάτιο-γραφείο δεν είχαμε.

Δωμάτιο-γραφείο είχε ο γείτονας, η οικογένεια στην διπλανή πόρτα από εμάς στον 2ο όροφο μιας μεγάλης πολυκατοικίας στη Λάρισσα.

Εκείνο το δωμάτιο-γραφείο είχε δυο πόρτες συρόμενες φτιαγμένες από σκούρο ξύλο, ένα γραφείο τεράστιο (ή έτσι μου φαινόταν που ήμουν μικρούλα) επίσης από σκούρο ξύλο κι αντί για καρέκλα από αυτές που συνήθως υπάρχουν στα γραφεία, είχε μια μεγάλη πράσινη πολυθρόνα. Είχε επίσης ένα μικρό καναπεδάκι με μια μάλλον παλιομοδίτικη λουλουδιαστή ταπετσαρία, ένα τραπεζάκι με μια λάμπα κλουαζονέ (τότε ήταν για μένα η λάμπα που δεν έπρεπε να πλησιάζουμε γιατί σπάει) κι ένα κόκκινο χαλί.

Εκείνο το δωμάτιο-γραφείο είχε όλα αυτά αλλά ήταν σαν να μην τα είχε. Γιατί οι δυο του τοίχοι ήταν καλλυμένοι με ράφια γεμάτα βιβλία και βινύλια, γιατί το κόκκινο χαλί σχεδόν δεν το έβλεπες από τα στιβιασμένα βιβλία που δεν χώραγαν πια στα ράφια και το σκούρο ξύλο του γραφείου ήταν καλυμμένο από χαρτιά, δίσκους και βιβλία.

Ο γείτονας έμπαινε πάντα στο δωμάτιο-γραφείο του από τη μια πόρτα και έβγαινε από αυτή του σαλονιού, πάντα! Όπως όταν μπαίνεις σε αυτό το πλυντήριο αυτοκινήτων πάντα από τη μια μεριά και βγαίνεις πάντα από την άλλη. Και όση ώρα καθόταν εκεί μέσα, στο σπίτι δεν άκουγες τίποτα παρά μόνο τη μουσική που σκάλιζε στα LP του κι έβαζε να παίξει σε ένα μαύρο πικαπ.

Σπάνια έμπαινε κανείς μέσα στο δωμάτιο-γραφείο του γείτονα όταν ήταν εκείνος μέσα. Προσωπικά δεν είχα μπει ποτέ παρότι ήμουν (και είμαι) η αγαπημένη του. Δεν ξέρω αν καθόταν στο παλιομοδίτικο καναπεδάκι και κάπνιζε όση ώρα ακούγαμε εμείς απ' έξω τη μουσική του, αν καθόταν στην πράσινη πολυθρόνα κι έγραφε ή ακόμα αν ξάπλωνε στο κόκκινο χαλί και κοίταγε το ταβάνι. Τον φαντάζομαι να τα κάνει όλα αυτά ανάλογα τα κέφια του. Φαντάζομαι πως όταν εμείς φεύγαμε και πηγαίναμε στο διπλανό διαμέρισμα, αυτός άνοιγε την άλλη πόρτα και φώναζε μέσα τη γυναίκα του και της έπαιζε μουσική ή της διάλεξε ένα από τα εκατοντάδες βιβλία του για να διαβάσει...μπορεί να της το διάβαζε κιόλας, δεν ξέρεις ποτέ.

Κάποτε ο γείτονας άλλαξε σπίτι κι εμείς αλλάξαμε πόλη. Χρόνια αργότερα, μεγαλύτερη πια, πήγα στο καινούριο τους σπίτι. Και ήταν όλα καινούρια, πιο σύγχρονα, πιο μεγάλα. Μόνο το γραφείο ήταν ίδιο, πραγματικά σαν να το είχε μεταφέρει ατόφιο ...το ίδιο καναπεδάκι, η ίδια πράσινη πολυθρόνα, η ίδια λάμπα κλουαζονέ με τα λουλούδια. Μόνο που αυτή τη φορά είχε μια πόρτα, από την ίδια έμπαινε κι από την ίδια έβγαινε ο γείτονας.

Πίστεψα ότι επειδή ήμουν μεγαλύτερη θα μου την έλυνε την απορία και θα μου εξηγούσε το τελετουργικό της πόρτας...το πίστεψα ακόμα περισσότερο όταν κάθισαμε να πιούμε καφέ και του είπα ότι εκείνος φταίει που διαβάζω βιβλία κι ακούω μουσική και που στο σπίτι μου ονειρεύομαι ένα δωμάτιο-γραφείο με δυο πόρτες.

Δεν μου απάντησε, ούτε φυσικά μου είπε που και πως καθόταν όλα αυτά τα χρόνια και τι έκανε. Μόνο γέλασε με την καρδιά του ο γείτονας όταν τον ρώτησα και μου είπε πως αφού φταίει για το όνειρό μου θέλει να τον καλέσω όταν το πραγματοποιήσω.

p.s. Τον γείτονα τον λένε Κυριάκο και υπολογίζω πως τώρα είναι περίπου 80 χρονών.

Permalink | Σχόλια

Tags: books , personal , music

Από πολύ μικρούλα τη σιχάθηκα τη λαϊκή αγορά. Από τότε που με έπαιρνε η μάνα μαζί της να σέρνω εκείνο το άθλιο καρότσι που μπερδευότανε με τα καρότσια όλης της λαϊκής για να μάθω και καλά πως πρέπει να ψωνίζω ντομάτες και φασολάκια. Τη σιχάθηκα τη λαϊκή και μεγαλώνοντας αποφάσισα ότι δεν είναι για μένα.

Σπάνε τα νεύρα μου σου λέω, η μπροστινή χαζεύει και δεν μπορείς να την προσπεράσεις, η πισινή σε σπρώχνει και πέφτεις πάνω στην μπροστινή και μπερδεύονται αυτά τα άθλια καρότσια κι αρχίζουν όλες οι θειές τη γκρίνια με αυτή τη φωνή που τρυπάει τύμπανο (μα γιατί έχουν όλες τέτοια φωνή;) .

Άσε που όταν είναι καλοκαίρι ψήνεσαι και στάζει ο ιδρώτας ποτάμι ή το χειμώνα με τη βροχή γίνεσαι μια λασπουριά ολόκληρος. Α όχι, δεν είναι για μένα, έχω τα νεύρα μου εγώ, δεν υπάρχει λόγος να τα επιβαρύνω.

Πως σκατόλαχε όμως και όπου πάω να ζήσω η λαϊκή τσουπ! δίπλα μου βρίσκεται. Στο σπίτι στην Αθήνα στον από κάτω δρόμο, στο σπίτι μου το τωρινό τα ίδια ...ακόμα και ένα από τα σπίτια μου στην Αγγλία είχε τύχει να είναι πάνω στη λαϊκή. Κατάρα ρε φίλε!

Θέλοντας και μη λοιπόν, αν και αποφάσισα ότι η λαϊκή δεν είναι για μένα, έχω αναγκαστεί να έχω επαφή όλα τα χρόνια με αυτό το είδος αγοράς. Και μπορεί, προς απογοήτευση της μάνας αλλά και του πατέρα, να μην έχω μάθει ακόμα στα 30πόσα μου να ξεχωρίζω την καλή ντομάτα και τα φασολάκια τα σωστά, έχω όμως μελετήσει τον άντρα τον λαϊκατζή και το effect του πάνω στην καταναλώτρια.

Θα αφήσω την ανάλυση του άντρα του λαϊκατζή στη φίλη Θεία Σοφία που έχει ήδη ξεκινήσει τη συγγραφή του έπους «Ο άντρας ο ...» και θα επικεντρωθώ περισσότερο στην επιρροή του πάνω στη γυναικεία ψυχολογία.

Γιατί τι θέλει η γυναίκα φίλε μου; Να την κάνεις να νιώσει ΓΥΝΑΙΚΑ, να της φερθείς έτσι, να την κομπλιμεντάρεις (όχι χαζά όμως, τι όμορφα τα μάτια σου σα θάλασσες γαλάζιες και τέτοια), να της τονώσεις την αυτοπεποίθηση και να την κάνεις να γελάσει. Ε, ο άντρας ο λαϊκατζής ένεκα που είναι χρόνια στο κουρμπέτι, συχνά από μωρό παιδί, τα ξέρει όλα αυτά, τα έχει εξασκήσει και τα καταφέρνει ΟΛΑ!

Ο άντρας ο λαϊκατζής φίλη μου θα σου κάνει κομπλιμέντο οριτζινάλε, θα σου πει για τα καπούλια και τα μπαλκόνια σου, θα σε πει μανάρα και μανίτσα αλλά δεν θα μείνει εκεί. Θα διαφημίσει τα καρπούζια του λέγοντας πως είναι κόκκινα και ζουμερά σαν τα χειλάκια σου, θα κοντραριστεί με τον απέναντι λαϊκατζή που κέρδισε την προτίμησή σου και κυρίως, δεν θα ντραπεί (εν αντιθέσει με άλλους του αντρικού είδους) να φωνάξει μπροστά σε όλους στη λαϊκή ότι σε είδε τακα-τακα τα τακουνάκια κι έπαθε ζημιά τόσο μεγάλη που θα αφήσει τα πεπόνια του να μαραθούν για να σε ακολουθήσει.

Αν δεν συμπαθείς κι εσύ τη λαϊκή φίλη μου και πας στο μανάβη για τα ψώνια σου ή αν όταν πας έχεις ακουστικά στα αυτιά για να μην ακούς τη φασαρία, κάνε το πείραμα. Βάλε μια πρόχειρη φουστίτσα, πιάσε τα μαλάκια σου να δείξεις και λαιμό (ο λαιμός και τα μπουτάκια πάντα κερδίζουν) και άντε στην πλησιέστερη λαϊκή. Αν δεν γυρίσεις πίσω δέκα πόντους ψηλότερη από τα κοπλιμέντα, εμένα να μη με λένε Κατερίνα.

Και πρόσεξε, δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ για το κερδίσεις αυτό. Ούτε να φτιαχτείς, να βαφτείς και να το παίξεις έξυπνη και μοιραία. Ο άντρας ο λαϊκατζής είναι αγνός και την τιμά τη γυναίκα γι αυτό που είναι, όχι για τη δηθενιά που βγάζει.

Σάββατο σήμερα, είχαμε λαϊκή στο χωριό μας. Περνώντας από μέσα, σταμάτησα να δω βιτρίνα σε μαγαζί με εσώρουχα που είναι πάνω στον ίδιο δρόμο. Ακούω στεντόρια φωνή από λίγο πιο κει ...

«Γιώργη, ιδέ ρε πίσω σου το ξανθό που κοιτάει τα κιλοτάκια. Στο πα να βγάλεις τα κολοκύθια και να φυτέψεις στρινγκάκια».

Μπαίνοντας τελικά μέσα στο μαγαζί, ακούω την ίδια φωνή ...

«Δοκίμασέ τα κοπελάρα μου κι έρχομαι να σε καμαρώσω. Κερασμένα από εμένα!»

Respect στον άντρα το λαϊκατζή.

Permalink | Σχόλια

Tags: μανίτσα μου , λαϊκατζής , λαϊκή αγορά , ζαρζαβατικα